Translate

vrijdag 18 maart 2016

Vivaveda





Onlangs heb ik geschreven dat ik heb besloten om voor mijzelf te gaan werken. Ik wil nooit meer ongelukkig in mijn werk zijn en werkzaamheden verrichten die mij geen voldoening geven. Dus had ik bedacht dat wanneer ik voor mijzelf zou beginnen, ik werk zou kunnen doen waar ik elke dag energie van kreeg in plaats van als een leeggelopen vat op de fiets naar huis te ploeteren. Maar, zoals zo vaak in het leven, komen er soms onverwachte plotwendingen op het pad. Ik maakte onlangs kennis met een lieve dame. Zij werd aan mij voorgesteld en ik heb een klein uurtje met haar gepraat terwijl ik haar ondertussen rondleidde in de prachtige paviljoens op het terrein waar ik werk. Deze dame was al daar waar ik heen wilde, en had haar oorspronkelijke weg terug gevonden en een carrière switch gemaakt. Ze vertelde mij dat zij de lange afstandswandeling Santiago de Compostella had volbracht. Kijk, dan heb je mij al voor jezelf gewonnen. Wanneer mensen het op kunnen brengen om dagen en dagen te wandelen of steile bergen op te fietsen of zwemmend zeearmen over te steken dan ben ik om. Zo’n mens heeft wat mij betreft de hoofdprijs. Waarom? Omdat het getuigt van wilskracht en volharding. Maar ook van lef en het vertrouwen in jezelf. Lef omdat je tegen de stroom in gaat en vertrouwen in jezelf omdat je weet dat je het enorm zwaar gaat krijgen. Het is dan ook geen strandvakantie. Je staat niet met een roodverbrande kop tussen jouw landgenoten in de rij bij Friet van Piet op de boulevard van een toeristenplaats op Majorca. Nee, je slaapt in een gammel stapelbed en loopt elke dag vele kilometers en komt jezelf snoeihard tegen. Sommige mensen maken een dergelijke tocht niet af. Dat interesseert mij helemaal niet. Integendeel. Ik vind dat ergens aan beginnen en niet af maken duizend maal beter is dan nergens aan beginnen omdat jij denkt dat de door jou verzonnen beren op de weg er echt zullen zijn. Terug naar mijn ontmoeting met deze pelgrim. Zij vertelde mij dat zij jongeren en volwassenen coacht en hen helpt om hun, soms diep verborgen, talenten te vinden en samen met hen nieuwe inzichten te verkrijgen zodat men los kan laten van dat wat zo belemmert. Eerst nog even een kleine zijstap. Lange tijd waren mensen sceptisch als je begon over natuurlijke talenten. Dat was zweverig gedoe, daar kwam alleen maar ellende van. Het was vroeger heel normaal dat je rond een jaar of 16 ging werken, en dat bleef je 40 jaar doen voor dezelfde werkgever. Niemand die aan je vroeg of jij dat werk na een tijdje nog wel leuk vond. Jijzelf vond het misschien vreselijk werk maar er moest nu eenmaal brood op de plank komen. Generaties zonen volgden hun vaders voetsporen omdat het zo hoorde en verwacht werd. Dus werd je timmerman in je vaders bedrijf terwijl jouw natuurlijke passie misschien helemaal ergens anders lag.  Meisjes gingen naar school tot zij oud genoeg waren om ergens het huishouden te doen of in een warenhuis te gaan werken. Als zij huwden mochten zij niet langer buitenshuis werken en moesten zij moederen en voederen. Mensen wisten niet beter als dat het zo hoorde. Daarna kwam de generatie waarin ook vrouwen buitenshuis gingen werken, emancipatie was de nieuwe trend. Dat zorgde voor financiële ruimte, er werd gekocht en gekocht, banken sprongen daarop in door hypotheken te verstrekken alsof het een spel Monopolie betrof. Het ging fout toen beide echtelieden moesten blijven werken omdat ze anders hun hypotheek en de vakanties in winter en zomer en de nieuwe auto niet konden betalen. Je baan opzeggen was geen optie.  Kinderen werden naar de voor- en naschoolse opvang gebracht en in vakanties was daar het opvangnet in de vorm van opa en oma en buurvrouw. Maar, ineens zaten steeds meer mensen hand in hand met hun burn-out op de bank. Niet alleen omdat ze te lang werk zijn blijven doen dat hen niet gelukkig maakt, maar ook omdat zij alle bordjes omhoog probeerden te houden. Er zijn enorm veel artikelen te lezen waarin staat wat je allemaal zou moeten doen om weer positief in het leven te staan. Maar hoe kun je positief zijn en blijven als je elke maandag weer in de file staat, op weg naar een geestdodende werkdag? Hoe moet je in vredesnaam de energie opbrengen om in de ochtend met je rillende lijf onder de douche te gaan staan, daarna de kinderen te wekken en te zorgen dat zij op tijd op school zijn om dan zelf ook op tijd achter je bureau te zitten en opgewekt de telefoontjes van klagende burgers aan te nemen? Dag in dag uit. Wetende dat er pas een eind aan komt als je 67 jaar bent. Zo’n 2 decennia geleden kwam er ineens een soort omslag. Mensen kregen geen vaste contracten meer en daarbij kwam dat men besefte dat er meer was dan alleen maar werken. Het bewustzijn was gewekt. Er zijn heel veel mensen het contact met zichzelf kwijtgeraakt. Wie ben ik? Waar liggen mijn interesses nu echt? Welke stappen kan ik nemen om weer terug te komen op mijn oorspronkelijke pad? Hoe zorg ik ervoor dat ikzelf niet het obstakel ben? Vandaag had ik een afspraak met Christian Veldkamp, en ja ik mag haar naam noemen. Zij gebruikt het Talentenspel en ik mocht ervaren hoe dit werkt. Ik was niet zenuwachtig want ik vind dat ik mijzelf redelijk goed ken. Ik was wel enorm nieuwsgierig. Het was een grijze waterkoude dag, en ik kwam rillerig aan op het adres wat ik had gekregen. Buiten hing een bordje tegen de gevel. VIVAVEDA stond er. Na de begroeting en het overhandigen van mijn boeket (helaas niet een zelf gemaakt bloemstuk) gingen wij zitten en kreeg ik een korte uitleg. Een stapel kaartjes werd in mijn hand gedrukt en ik mocht beginnen. Voordat ik het wist waren we een uur verder en ik had al een goede kijk op mijzelf gekregen. Maar het was nog niet klaar. Christian hielp mij verder met het ontrafelen en toch was ik het zelf die er achter kwam dat ik mijn emoties vaak verstop achter ratio, dat ik teveel met mijn hersenen doe en te weinig met mijn hart. Het was soms confronterend om te zien dat ik, die notabene tegen iedereen zeg dat ze hun buikgevoel moeten volgen, zelf mijn intuïtie weg druk omdat een stem in mijn hoofd ( lees ego) het beter meent te weten en eigenlijk een grote schijtlaars is. Ook helemaal niet leuk is het om te beseffen dat ik, ondanks dat ik beschik over een meer dan grote hoeveelheid daadkracht, het lef niet heb om mijn maskers te laten vallen en geen toneel meer te spelen. De inzichten die ik via dit “spel” kreeg zijn van dien aard dat ik er echt iets aan heb en er echt iets mee kan gaan doen. Ik was en ben dan ook zeer verheugd dat Christian een ochtend per week bij mijn werk met de jongeren daar het spel wil gaan doen. Want deze jongeren staan aan het begin van hun leven en wanneer zij dan te weten komen wat hun eigen talenten zijn, kunnen zij al de juiste keuzes maken zonder dat daar meteen veel consequenties aan vast zitten. Ik zelf kan het iedereen die vandaag weer met buikpijn naar zijn werk ging of voor de zoveelste keer mot had met zijn werkgever omdat de omzet niet hoger was dan vorige week aanraden om een afspraak te maken en via het Talentenspel te ontdekken welke talenten je hebt. Dat is de eerste stap naar een ontspannener en gelukkiger leven. Ik weet nu dat ik niet voor mijzelf moet beginnen, ik heb helemaal geen zakelijk talent. En eigenlijk is dat een opluchting. Ik schrijf. Dat is een talent waar ik gelukkig van word. Ik ga een manier vinden waarop ik dit talent kan gaan gebruiken. Ook heb ik een talent om op te ruimen en te ordenen. Ik ga dus ook onderzoeken hoe ik dit kan gaan gebruiken in een betaalde baan. Rest mij nog om Chris te bedanken. Ik was al op de juiste weg maar via jou en het Talentenspel heb ik inzichten gekregen waarmee ik opnieuw verder kan gaan. Dank je wel,



1 opmerking:

  1. Lieve Eva,
    Wat een prachtig verhaal!!

    Het was heel fijn om je te mogen begeleiden op de ontdekkingstocht naar jezelf. (Daar in ligt míjn passie) Nogmaals bedankt voor het prachtige boeket bloemen. Ik heb het even op de foto gezet, zodat het een blijvende herinnering wordt. Ook wil ik je blog op mijn website integreren, als je het goed vind zodat meer mensen van je heel bijzondere verhaal kunnen genieten. Want daar ligt je echte (fantastische) talent en passie. Je zou eens een van de verhalen op moeten sturen naar b.v. ‘happinez’ of een ander blad. En vooral niet opgeven na een afwijzing maar door blijven gaan. (veldheer/amazone)
    Je kunt met zo iets prachtigs, veel betekenen voor mensen die nog niet ontdekt hebben dat die tredmolen vaak ziekmakend is. Want je hebt de spijker op de kop geslagen met je verhaal, alleen durven veel mensen het niet toe te geven.

    Veel succes bij het volgen van jouw pad. Blijf je passie volgen, dan komt het goed. Stuur je je droom nog naar me op (met de ervaringen van de dag voorafgaand) dan 'kijk' ik daar nog even naar.

    Fijne zondag,
    Chris

    Hartelijke groet,



    Christian Veldkamp
    H. Ummelsstraat 2
    5953 PT Reuver
    Tel: 06-42203717
    KvK.nr. 61227919

    BeantwoordenVerwijderen

Om niets te missen vul hier je email in